Tel. (+48) 508 168 769 /

Menu

Jedzenie kompulsywne, ortoreksja

Kompulsywne objadanie się

W ostatnich kilkunastu latach bardzo często występującym zaburzeniem jest kompulsywne objadanie się. Osoby z tym zaburzeniem nie mają kłopotu z kontrolą odżywiania się w ciągu dnia. Przez większą część dnia postępują racjonalnie z wyborem rodzaju jedzenia, ilości i wielkości posiłków. Jednak (najczęściej pod koniec dnia) doświadczają niepohamowanej potrzeby jedzenia, bez fizycznego uczucia głodu, tracąc kontrolę nad ilościami.
Symptomy kompulsywnego objadania się:

Przyczyny zachowań kompulsywnych są niefizjologiczne – są to konsekwencje/objawy nieradzenia sobie z własnymi emocjami. Często może być to odreagowanie wysokiego poziomu stresu, samotności czy strachu. Próba rozładowania negatywnych emocji w tej formie nie przynosi jednak ulgi – konsekwencją jest poczucie winy, a często wzrost wagi. Zmiany w wyglądzie zewnętrznym wywołać mogą pogłębienie negatywnych emocji, poczucia wstydu, złości na siebie.
Zaburzenia kompulsywne mogą też występować w połączeniu z innymi zaburzeniami natury psychicznej.
Leczenie zaburzeń odżywiania jest z reguły długotrwałe, może być też wspomagane psychoterapią, wymaga też cierpliwości i konsekwencji.

Ortoreksja

W świadomości społecznej najbardziej rozpoznawalnymi zaburzeniami odżywiania są anoreksja i bulimia, lecz do grupy zaburzeń psychicznych związanych z jedzeniem należy jednak większa grupa zachowań. Wymienić tu należy ortoreksję, czyli chorobliwe kontrolowanie tego, co dana osoba spożywa. Osoby z obsesją na punkcje jedzenia wyłącznie zdrowych produktów poświęcają znaczną część dnia na planowanie i kontrolowanie swych posiłków. Znaczenie ma tu nie tylko pochodzenie produktu, lecz także sposób jego przetworzenia (na etapach produkcji) oraz przygotowania do spożycia. Objawy to:

Efektem takiego zachowania jest często zaburzenie relacji towarzyskich, nadmierna drażliwość na punkcie swoich zainteresowań oraz skutki zdrowotne. Pojawić się mogą m.in zaburzenia równowagi, ciśnienia, koncentracji, osłabienie i zaburzenia hormonalne. Efektem może być także anemia czy spadek odporności organizmu, do uszkodzenia narządów włącznie.
Leczenie uzależnione jest od zaawansowania choroby i skutków ubocznych. Lekarz psychiatra może wspomagać leczenie farmakoterapią, lecz często niezbędna jest psychoterapia, czasem dietetyk.
Skłonności do zachowań ortorektycznych można sprawdzić wypełniając Kwestionariusz ORTO-15.