Mefedron – skutki psychiczne i fizyczne, zatrucie oraz ryzyko uzależnienia

Jak działa mefedron?

Mefedron wpływa na układy dopaminowy, serotoninowy i noradrenergiczny. Może powodować krótkotrwałe pobudzenie, euforię, zwiększoną rozmowność, poczucie bliskości, mniejszą potrzebę snu i wzrost aktywności. Efekt szybko słabnie, co sprzyja ponownemu przyjmowaniu i rozwijaniu ciągu.

Po okresie pobudzenia często pojawiają się zmęczenie, obniżony nastrój, drażliwość, lęk, bezsenność, trudności z koncentracją i silna potrzeba ponownego użycia.

Czy substancja sprzedawana jako mefedron zawsze zawiera 4-MMC?

Nie. Produkty pochodzące z nielegalnego rynku mogą zawierać inne syntetyczne katynony, na przykład 3-MMC, 3-CMC, mieszaniny stymulantów albo niezidentyfikowane domieszki. Objawów po użyciu nie można więc zawsze przypisać jednej substancji na podstawie nazwy podanej przez sprzedawcę.

Niepewny skład zwiększa ryzyko zatrucia, interakcji i nieprzewidywalnego przebiegu. Brak wiedzy o dawce i domieszkach utrudnia ocenę medyczną.

Możliwe skutki psychiczne

• lęk, panika i silne napięcie;
• bezsenność i wielogodzinne pobudzenie;
• drażliwość, agresja lub zachowania impulsywne;
• podejrzliwość, urojenia i omamy;
• dezorganizacja zachowania;
• obniżenie nastroju po użyciu;
• myśli samobójcze, szczególnie po ciągu i przy braku snu;
• utrata kontroli nad częstotliwością używania.

Możliwe skutki fizyczne

• przyspieszone tętno i wzrost ciśnienia;
• ból w klatce piersiowej i zaburzenia rytmu serca;
• podwyższona temperatura ciała i nasilone pocenie;
• odwodnienie albo zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej;
• drżenie, szczękościsk i napięcie mięśni;
• nudności, wymioty i ból brzucha;
• drgawki, utrata przytomności i niewydolność narządowa w ciężkim zatruciu.

Łączenie z alkoholem, innymi stymulantami, lekami serotoninergicznymi lub substancjami uspokajającymi może zmieniać obraz zatrucia i zwiększać ryzyko powikłań.

Psychoza, depresja i objawy po ciągu

Długie pobudzenie, brak snu, kolejne dawki i podatność psychiczna zwiększają ryzyko psychozy. Objawy mogą obejmować przekonanie o byciu śledzonym, omamy, silną podejrzliwość, chaotyczne zachowanie i agresję wynikającą z lęku.

Po zakończeniu ciągu mogą pojawić się wyczerpanie, bezsenność, obniżenie nastroju, anhedonia, lęk, poczucie pustki i myśli rezygnacyjne. Objawy nie zawsze ustępują natychmiast po zaprzestaniu używania i mogą wymagać konsultacji psychiatrycznej.

Mefedron a manganoza

Uszkodzenia układu nerwowego związane z manganem opisywano przede wszystkim u osób używających domowo wytwarzanego metkatynonu lub efedronu, przy którego produkcji wykorzystywano nadmanganian potasu. Nie jest to typowy mechanizm działania mefedronu. Dożylne używanie mefedronu nadal wiąże się jednak z bardzo dużym ryzykiem zakażeń, uszkodzenia naczyń, przedawkowania i innych powikłań.

Ostre zatrucie mefedronem lub innym katynonem

Nie istnieje domowy sposób pozwalający bezpiecznie ocenić ciężkość zatrucia. Leczenie jest objawowe i zależy między innymi od stanu świadomości, temperatury ciała, ciśnienia, rytmu serca, odwodnienia, drgawek, pobudzenia i użycia innych substancji.

Ryzyko uzależnienia i leczenie

Mefedron może prowadzić do silnego pragnienia substancji, powtarzania dawek, ciągów i zaniedbywania obowiązków. Używanie może być podtrzymywane przez krótkotrwałą poprawę nastroju, potrzebę pobudzenia, presję grupy albo próbę radzenia sobie z lękiem, samotnością lub depresją.

Leczenie obejmuje ocenę stanu psychicznego i somatycznego, rozpoznanie zaburzeń współistniejących, pracę nad przerwaniem ciągu, psychoterapię i zapobieganie nawrotom. W ostrej psychozie, ciężkim zatruciu albo zagrożeniu życia konieczne może być leczenie szpitalne.