Bulimia

Bulimia czyli żarłoczność psychiczna

jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się napadami objadania się z poczuciem utraty kontroli i prowokowanego potem wymiotowania.
Bulimię rozpoznaje się gdy napady objadania się występują 2 lub więcej razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące. Czasem zamiast albo oprócz wymiotowania osoby chore na bulimię stosują głodówki, środki przeczyszczające, nadmierne ćwiczenia fizyczne czy nieprawidłowo używają leki.

Osoba chora na bulimię najczęściej jest zaabsorbowana zarówno swoim wyglądem jak i jedzeniem, które jest dla niej największą przyjemnością, nagrodą i pomaga w obniżeniu poziomu napięcia psychicznego. Koło chorobowe w bulimii zawiera: chęć złagodzenia napięcia bądź smutku- napad jedzenia- poczucie winy-usuwanie skutków objadania się- poczucie pustki- narasta napięcie- napad jedzenia. Znaczną rolę w procesie bulimii odgrywają obsesyjne myśli o jedzeniu, planowanie napadu, nieprawidłowe schematy i oceny typu „wszystko albo nic” odnośnie siebie sylwetki, wagi ciała a także jedzenia. Napady jedzenia często występują wieczorem lub w nocy, są ukrywane przed domownikami.
Bulimia często przebiega łącznie z zaburzeniem depresyjnym, zaburzeniem osobowości lub uzależnieniem od substancji psychoaktywnych. Przewlekłymi somatycznymi powikłaniami bulimii są:

Ostrymi powikłaniami bulimii są:

Rodzaje bulimii

Typ przeczyszczający bulimii – pacjent po epizodzie nadmiernego przejadania się prowokuje wymioty, stosuje środki przeczyszczające moczopędne.
Typ nieprzeczyszczający – pacjent nie stosuje środków przeczyszczających ani wymiotów, lecz stosuje bardzo ścisłe diety i głodówki, kompensując w ten sposób epizody żarłoczności.

Leczenie bulimii

Podobnie jak wszystkie zaburzenia odżywiania, leczenie bulimii powinno być kompleksowe. Jeśli występuje ona równocześnie z innymi uzależnieniami – np. od alkoholu czy substancji psychoaktywnych, konieczne jest leczenie całościowe. Niezwykle istotna jest psychoterapia, pomagająca zmienić wieloletnie nawyki, schematy poznawcze i oceny siebie. Jednym z pierwszych celów terapii jest odwrócenie uwagi człowieka od jedzenia i ukierunkowanie na świadome rozwiazywanie problemów i napięć(terapia indywidualna lub grupowa). Możliwe jest leczenie farmakologiczne powodujące poprawę nastroju, zmniejszenie napięcia emocjonalnego, zdystansowanie od negatywnych ocen siebie, redukcję napadów. Dietetyk – jeśli występują problemy ze zmianą trybu żywienia. Lekarz psychiatra może skierować też pacjenta na leczenie w placówkach szpitalnych, jeśli stan somatyczny lub psychiczny pacjenta tego wymaga np. pojawiają się myśli samobójcze
Niezbędne jest podjęcie wysiłku ze strony pacjenta i wprowadzenie rutyny – stosowanie stałego rytmu posiłków, pamiętając, że proces powrotu do zdrowia może być wieloletni.

Dłużej trwające napięcie związane z pracą czy trudną lub nieakceptowaną sytuacją osobistą może skutkować pojawieniem się depresji. Zachorowanie na depresję wiąże się z pogorszeniem funkcjonowania człowieka w sferze osobistej, rodzinnej, zawodowej i towarzyskiej – społecznej.

Schizofrenia jest w ogólniejszym pojęciu zaburzeniem psychotycznym. Podczas psychozy dochodzi do zmiany myślenia, odczuwania i zachowania człowieka, podporządkowanego objawom psychotycznym. Krótkotrwałą psychozę niespowodowaną używkami, narkotykami, otępieniem czy urazem mózgu nazywamy zespołem paranoidalnym.

Najczęstszą formą lęku jest niepokój. Przybiera on różne formy, np. zamartwiania czy napięcia psychicznego lub odczuwanego w ciele. Właśnie cielesne objawy lęku bywają dość często mylone z wystąpieniem choroby somatycznej

Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) charakteryzuje się występowaniem w życiu epizodów depresji i manii, depresji i hipomanii, lub samej manii (najrzadziej).

Jak odróżnić przygodną bezsenność od zaburzenia snu o znaczeniu klinicznym?
Czy zaburzenia snu trzeba leczyć? Kiedy podjąć decyzję o zgłoszeniu się do lekarza z powodu zaburzeń snu? Diagnoza, leczenie bezsenności.

Otępienie rozpoznaje się jeżeli osoba doznaje postępujących i nieodwracalnych zaburzeń pamięci uniemożliwiających samodzielne funkcjonowanie. Zaburzenia pamięci początkowo dotyczą pamięci świeżej – osoby dotknięte otępieniem często szukają swoich rzeczy, powtarzają kilkakrotnie wypowiedzi.

Zaburzenia odżywiania osób dorosłych związane są z zaburzeniami w przyjmowaniu pokarmów na podłożu psychicznym. Niekiedy występują w połączeniu z innymi chorobami, np. uzależnienie lub depresja. Bulimia (żarłoczność psychiczna) jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się napadami objadania się i prowokowanego potem wymiotowania. Bulimię rozpoznaje się gdy napady objadania się występują 2 lub więcej razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące.

Zespół natręctw, zespół anankastyczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, OCD (z ang. obsessive-compulsive disorder).
Zespól natręctw jest zaburzeniem, które cechuje występowanie natrętnych myśli, wyobrażeń i/lub czynności natrętnych w stopniu, który powoduje dyskomfort i utrudnia funkcjonowanie życiowe.

Marihuana jest narkotykiem – czyli substancją uzależniająca. Używanie jej powoduje nieodwracalne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym.
Do uzależnienia od leków uspakajających lub nasennych dochodzi, jeżeli leki te przyjmowane są codziennie, w stałych dawkach przez okres dłuższy niż 4-6 tygodni.

Stresem można nazwać naruszenie wewnętrznej równowagi człowieka a każdą sytuację zaburzającą naszą wewnętrzną równowagę (biologiczną lub psychiczną) nazywamy stresorem.
Stresorem będzie zarówno przeziębienie, problemy małżeńskie jak i awans w pracy.

Gabinet: ul.Ks.Skorupki 98c/1, 85-156 Bydgoszcz, tel. 508 168 769