Czy schizofrenię można wyleczyć?

Odpowiedź na to pytanie nie będzie jednoznaczna biorąc pod uwagę dotychczasową wiedzę o istocie schizofrenii, jak i doświadczenie w jej skutecznym leczeniu.

Schizofrenię rozpatruje się wielowymiarowo. Każdy wymiar oznacza grupę objawów. U większości pacjentów występują w mniejszym lub większym nasileniu objawy z każdego wymiaru.

Wymiar psychotyczny – oznacza obecność objawów wytwórczych, czyli omamów (najczęściej – głosy) i urojeń (nierzeczywiste, dziwaczne wyobrażenia i przekonania).

Wymiar deficytowy – oznacza brak spontaniczności, energii, zainteresowań, apatię i wycofanie z kontaktów. Objawy te nazywa się negatywnymi. Prowadzą często do niechęci następujących zadań: opuszczania domu, zawiązywania i podtrzymywania kontaktów międzyludzkich, angażowania się w charakterystyczne dla wieku i zainteresowań aktywności, a czasem i nie dbania o siebie.

Wymiar dezorganizacji – to zaburzenie myślenia (często natłok myśli) i specyficzne zaburzenie zachowania wyrażające się niedostosowaniem społecznym, pobudzenie.

Wymiar poznawczy – dotyczy pogorszenia głównie pamięci operacyjnej (nabywanie nowych informacji – uczenie, korzystanie z informacji i pamięci, planowanie działania).

Wyleczenie oznacza więc ustąpienie objawów schizofrenii z wszystkich wymiarów.

Najbardziej wrażliwym na leczenie pozostaje wymiar psychotyczny i dezorganizacji. Ustąpienie pobudzenia, omamów i urojeń uzyskuje się najszybciej; leczenie objawów negatywnych i funkcji poznawczych rozciąga się w czasie i tu sukces terapeutyczny nie zawsze jest całkowity.

Schizofrenia może przebiegać w różny sposób. Najczęściej przebiega falująco – z okresami zaostrzeń i remisji. Remisje mogą być całkowite i częściowe. Rzadziej przebiega liniowo – kolejne zaostrzenia dają coraz mniej pełne remisje. Najkorzystniej jest oczywiście wtedy, gdy zaostrzenia są rzadko, a remisje pełne. Odpowiedź na powyższe pytanie może być więc twierdząca, gdy za wyleczenie uważa się osiągnięcie pełnej remisji – biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia kolejnego epizodu i akceptując przyjmowanie w okresie remisji leków przeciwpsychotycznych.

Dłużej trwające napięcie związane z pracą czy trudną lub nieakceptowaną sytuacją osobistą może skutkować pojawieniem się depresji. Zachorowanie na depresję wiąże się z pogorszeniem funkcjonowania człowieka w sferze osobistej, rodzinnej, zawodowej i towarzyskiej – społecznej.

Schizofrenia jest w ogólniejszym pojęciu zaburzeniem psychotycznym. Podczas psychozy dochodzi do zmiany myślenia, odczuwania i zachowania człowieka, podporządkowanego objawom psychotycznym. Krótkotrwałą psychozę niespowodowaną używkami, narkotykami, otępieniem czy urazem mózgu nazywamy zespołem paranoidalnym.

Najczęstszą formą lęku jest niepokój. Przybiera on różne formy, np. zamartwiania czy napięcia psychicznego lub odczuwanego w ciele. Właśnie cielesne objawy lęku bywają dość często mylone z wystąpieniem choroby somatycznej

Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) charakteryzuje się występowaniem w życiu epizodów depresji i manii, depresji i hipomanii, lub samej manii (najrzadziej).

Jak odróżnić przygodną bezsenność od zaburzenia snu o znaczeniu klinicznym?
Czy zaburzenia snu trzeba leczyć? Kiedy podjąć decyzję o zgłoszeniu się do lekarza z powodu zaburzeń snu?

Otępienie rozpoznaje się jeżeli osoba doznaje postępujących i nieodwracalnych zaburzeń pamięci uniemożliwiających samodzielne funkcjonowanie. Zaburzenia pamięci początkowo dotyczą pamięci świeżej – osoby dotknięte otępieniem często szukają swoich rzeczy, powtarzają kilkakrotnie wypowiedzi.

Bulimia (żarłoczność psychiczna) jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się napadami objadania się i prowokowanego potem wymiotowania. Bulimię rozpoznaje się gdy napady objadania się występują 2 lub więcej razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące.

Zespół natręctw, zespół anankastyczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, OCD (z ang. obsessive-compulsive disorder).
Zespól natręctw jest zaburzeniem, które cechuje występowanie natrętnych myśli, wyobrażeń i/lub czynności natrętnych w stopniu, który powoduje dyskomfort i utrudnia funkcjonowanie życiowe.

Do uzależnienia od leków uspakajających lub nasennych dochodzi, jeżeli leki te przyjmowane są codziennie, w stałych dawkach przez okres dłuższy niż 4-6 tygodni.

Stresem można nazwać naruszenie wewnętrznej równowagi człowieka a każdą sytuację zaburzającą naszą wewnętrzną równowagę (biologiczną lub psychiczną) nazywamy stresorem.
Stresorem będzie zarówno przeziębienie, problemy małżeńskie jak i awans w pracy.

Testy spełniają jedynie rolę pomocniczą, przydatną do samooceny – wynik testu nie oznacza jednak diagnozy lekarskiej.

Gabinet: ul.Ks.Skorupki 98c/1, 85-156 Bydgoszcz, tel. 508 168 769

realizacja: neteverest.net