Rozpoznanie otępienia, leczenie objawów

Otępienie rozpoznaje się jeżeli osoba doznaje postępujących i nieodwracalnych zaburzeń pamięci uniemożliwiających samodzielne funkcjonowanie.
Zaburzenia pamięci początkowo dotyczą pamięci świeżej – osoby dotknięte otępieniem często szukają swoich rzeczy, powtarzają kilkakrotnie wypowiedzi. Osoby te zapamiętują ostatnie fakty życiowe wybiórczo, lub wcale przy czym pamięć wydarzeń dawniejszych może być nienaruszona.

Najczęstszym początkowym powikłaniem otępienia jest depresja. Z czasem proces otępienny postępuje: dochodzi do zapominania nazw przedmiotów, imion najbliższych, opiekujących się osób, gubienia się w znanej okolicy, trudności w prawidłowym ubraniu się.

Istotnym powikłaniem otępienia w późniejszych fazach jest zespół urojeniowy. Dominują w nim przekonania chorego, że jest okradany, podmienia się jego rzeczy, albo zużywa i podrzuca zniszczone, przestawia sprzęty.

Najtrudniejszym okresem otępienia jest otępienie ciężkie, w którym osoba ma trudności z chodzeniem, zanika zdolność mowy i kontrolowania czynności fizjologicznych. Powikłaniami tego okresu mogą być zachowania agresywne i krzyk.

Definicja otępienia

Otępienia są niejednorodna grupą chorób charakteryzujących się zaburzeniem pamięci i funkcji poznawczych: zaburzeniem pamięci świeżej i długotrwałej, upośledzeniem zdolności do zapamiętywania i odtwarzania śladów pamięciowych a także zaburzenia uwagi – ciągłości uwagi, jej podzielności i selektywności.

Biologicznie otępienie jest skutkiem różnorodnych procesów neurodegeneracyjnych: dochodzi do nieodwracalnej utraty neuronów lub odkładania w nich nieprawidłowych białek. Procesy te upośledzają prawidłowe funkcjonowanie komórek, grup komórek a w końcu całych struktur mózgowych.

Leczenie objawów otępienia

Możliwość leczenia zaburzeń pamięci jest ograniczona, ponieważ największą poprawę osiąga się najczęściej tylko w pierwszym etapie zachorowania czyli otępieniu łagodnym. W otępieniu umiarkowanym i ciężkim uzyskuje się częściowe poprawy lub częściej spowolnienie choroby. Natomiast leczenie depresji, zespołu urojeniowego czy zaburzeń zachowania przynosi dużą ulgę osobom dotkniętym otępieniem i ich opiekunom.

Diagnoza otępienia łagodnego jest możliwa po wykluczeniu zespołu depresyjnego i szeregu schorzeń somatycznych, m.in.: niedoczynności tarczycy, niedoczynności nadnerczy, anemii. Potwierdzenie daje badanie neuropsychologiczne.

Dłużej trwające napięcie związane z pracą czy trudną lub nieakceptowaną sytuacją osobistą może skutkować pojawieniem się depresji. Zachorowanie na depresję wiąże się z pogorszeniem funkcjonowania człowieka w sferze osobistej, rodzinnej, zawodowej i towarzyskiej – społecznej.

Schizofrenia jest w ogólniejszym pojęciu zaburzeniem psychotycznym. Podczas psychozy dochodzi do zmiany myślenia, odczuwania i zachowania człowieka, podporządkowanego objawom psychotycznym. Krótkotrwałą psychozę niespowodowaną używkami, narkotykami, otępieniem czy urazem mózgu nazywamy zespołem paranoidalnym.

Najczęstszą formą lęku jest niepokój. Przybiera on różne formy, np. zamartwiania czy napięcia psychicznego lub odczuwanego w ciele. Właśnie cielesne objawy lęku bywają dość często mylone z wystąpieniem choroby somatycznej

Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) charakteryzuje się występowaniem w życiu epizodów depresji i manii, depresji i hipomanii, lub samej manii (najrzadziej).

Jak odróżnić przygodną bezsenność od zaburzenia snu o znaczeniu klinicznym?
Czy zaburzenia snu trzeba leczyć? Kiedy podjąć decyzję o zgłoszeniu się do lekarza z powodu zaburzeń snu? Diagnoza, leczenie bezsenności.

Otępienie rozpoznaje się jeżeli osoba doznaje postępujących i nieodwracalnych zaburzeń pamięci uniemożliwiających samodzielne funkcjonowanie. Zaburzenia pamięci początkowo dotyczą pamięci świeżej – osoby dotknięte otępieniem często szukają swoich rzeczy, powtarzają kilkakrotnie wypowiedzi.

Zaburzenia odżywiania osób dorosłych związane są z zaburzeniami w przyjmowaniu pokarmów na podłożu psychicznym. Niekiedy występują w połączeniu z innymi chorobami, np. uzależnienie lub depresja. Bulimia (żarłoczność psychiczna) jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się napadami objadania się i prowokowanego potem wymiotowania. Bulimię rozpoznaje się gdy napady objadania się występują 2 lub więcej razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące.

Zespół natręctw, zespół anankastyczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, OCD (z ang. obsessive-compulsive disorder).
Zespól natręctw jest zaburzeniem, które cechuje występowanie natrętnych myśli, wyobrażeń i/lub czynności natrętnych w stopniu, który powoduje dyskomfort i utrudnia funkcjonowanie życiowe.

Marihuana jest narkotykiem – czyli substancją uzależniająca. Używanie jej powoduje nieodwracalne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym.
Do uzależnienia od leków uspakajających lub nasennych dochodzi, jeżeli leki te przyjmowane są codziennie, w stałych dawkach przez okres dłuższy niż 4-6 tygodni.

Stresem można nazwać naruszenie wewnętrznej równowagi człowieka a każdą sytuację zaburzającą naszą wewnętrzną równowagę (biologiczną lub psychiczną) nazywamy stresorem.
Stresorem będzie zarówno przeziębienie, problemy małżeńskie jak i awans w pracy.

Gabinet: ul.Ks.Skorupki 98c/1, 85-156 Bydgoszcz, tel. 508 168 769