Bezsenność przewlekła może być objawem występującym w schorzeniach neurologicznych np. w chorobie Parkinsona, chorobach somatycznych np. przebiegających z bólem, w chorobie refluksowej, w nadciśnieniu, w zespole bezdechu obturacyjnego, astmie; może być skutkiem zażywania substancji psychoaktywnych (alkohol, amfetamina, extasy, środki halucynogenne), palenia papierosów lub skutkiem używania leków, np. niektórych leków przeciwdepresyjnych, preparatów tarczycowych. Odstawienie leków nasennych lub leków uspokajających długotrwale zażywanych może powodować szczególnie zaburzenia zasypiania.
Bezsenność przewlekła może być objawem występującym w innych zaburzeniach psychicznych, szczególnie w depresji i zaburzeniach lękowych. W depresji częste są wybudzenia i budzenie się wcześnie rano, bez możliwości zaśnięcia. Zaburzeniom lękowym może towarzyszyć utrudnione zasypianie. Pogorszenie snu u osoby chorej na schizofrenię czy na depresję jest często zwiastunem nawrotu. U osób z otępieniem pogorszenie snu wiąże się często z pobudzeniem, niepokojem, lękiem. U osób starszych obciążonych chorobami serca, krążenia, cukrzycą, chorobami nerek czy wątroby zaburzenia snu mogą świadczyć o pogorszeniu tej choroby. Szczególnie niebezpieczne dla życia jest majaczenie, czyli pobudzenie w nocy z objawami psychotycznymi
Dłużej trwające napięcie związane z pracą czy trudną lub nieakceptowaną sytuacją osobistą może skutkować pojawieniem się depresji. Zachorowanie na depresję wiąże się z pogorszeniem funkcjonowania człowieka w sferze osobistej, rodzinnej, zawodowej i towarzyskiej – społecznej.
Schizofrenia jest w ogólniejszym pojęciu zaburzeniem psychotycznym. Podczas psychozy dochodzi do zmiany myślenia, odczuwania i zachowania człowieka, podporządkowanego objawom psychotycznym. Krótkotrwałą psychozę niespowodowaną używkami, narkotykami, otępieniem czy urazem mózgu nazywamy zespołem paranoidalnym.
Najczęstszą formą lęku jest niepokój. Przybiera on różne formy, np. zamartwiania czy napięcia psychicznego lub odczuwanego w ciele. Właśnie cielesne objawy lęku bywają dość często mylone z wystąpieniem choroby somatycznej
Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) charakteryzuje się występowaniem w życiu epizodów depresji i manii, depresji i hipomanii, lub samej manii (najrzadziej).
Jak odróżnić przygodną bezsenność od zaburzenia snu o znaczeniu klinicznym?
Czy zaburzenia snu trzeba leczyć? Kiedy podjąć decyzję o zgłoszeniu się do lekarza z powodu zaburzeń snu?
Otępienie rozpoznaje się jeżeli osoba doznaje postępujących i nieodwracalnych zaburzeń pamięci uniemożliwiających samodzielne funkcjonowanie. Zaburzenia pamięci początkowo dotyczą pamięci świeżej – osoby dotknięte otępieniem często szukają swoich rzeczy, powtarzają kilkakrotnie wypowiedzi.
Bulimia (żarłoczność psychiczna) jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się napadami objadania się i prowokowanego potem wymiotowania. Bulimię rozpoznaje się gdy napady objadania się występują 2 lub więcej razy w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące.
Zespół natręctw, zespół anankastyczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, OCD (z ang. obsessive-compulsive disorder).
Zespól natręctw jest zaburzeniem, które cechuje występowanie natrętnych myśli, wyobrażeń i/lub czynności natrętnych w stopniu, który powoduje dyskomfort i utrudnia funkcjonowanie życiowe.
Stresem można nazwać naruszenie wewnętrznej równowagi człowieka a każdą sytuację zaburzającą naszą wewnętrzną równowagę (biologiczną lub psychiczną) nazywamy stresorem.
Stresorem będzie zarówno przeziębienie, problemy małżeńskie jak i awans w pracy.